Ik: “Je moet zelf even dat spook wegjagen, ik zit te lezen.”
Keetje B (3): “Spook, ga terug naar je eigen land!”
Zoon (5) vond bij de bieb een fijn, oud prentenboek. Het kleine spookje Laban van Inger en Lasser Sandberg. In Zweden kun je dekbedovertrekken en rugzakken van Laban kopen, maar hier is hij een vrij obscure kinderboekenheld. Of anti-held liever. Laban woont in een kasteel met zijn spokenouders en zijn zusje Labolina. ‘s Avonds moet hij met zijn vader mee om de koninklijke familie de stuipen op het lijf te jagen. Wat ronddolen, met kettingen rammelen. Het kleine spookje vindt het eigenlijk allemaal veel te eng. En hard “BOE!” roepen kan hij helemaal niet. Zijn vader vindt hem een steeds grotere minkukel. Gelukkig ontdekt Laban dat er meer is dan een beetje rondspoken.
Ik ben geen fan van thematisch, pedagogisch verantwoord voorlezen (kindje potje, boekje over kindje potje), maar dit boek kwam echt precies op het goede moment. Sinds mijn kinderen Laban kennen, zijn spoken geen noemenswaardig issue meer in huis. Keetje B was af en toe een doodsbange peuter. Nu is ze een koelbloedig ghostbustertje.
Het boek is uitverkocht, maar misschien doet dit filmpje de truc ook:
Mama Blogs!
Eindelijk, Mama leest weer! Gezien de reactie van Zoon op Dolfje Weerwolfje lijkt Laban inderdaad een stuk veiliger. En of Keetje B doodsbang af is, zullen we pas merken als oom F. weer in de buurt is
Haha, we zijn er idd nog niet helemaal met Zoon
.