Volgens de Franse filosoof Baudrillard (1929-2007) bestaat Disneyland om ons zand in de ogen te strooien. Het pretpark verhult dat Amerika buiten Main Street U.S.A. even onecht is. De kinderlijke, felgekleurde wereld met de saloon, de Mickey Mouse Parade en roze lollies geeft ons het gevoel dat elders de volwassenen wonen. In het ware leven.
Als je Disneyland uitstapt, wacht daar eerst de desolate parkeerplaats. Het contrast tussen het suikerspinuniversum en het asfalt overtuigt je nog eens extra van de grens tussen fantasie en werkelijkheid. Hierdoor heb je niet door dat je – terug in Los Angeles – ook in een hyperrealistisch decor rondrijdt. Bij Baudrillard is het verlaten van Disneyland een perfect overgangsritueel, zodat je zonder twijfels de gewone wereld kunt accepteren zoals deze je wordt voorgeschoteld.
Ik moet hier steeds aan denken bij de berichten over Mauro. It’s a small world after all. Zou hier een soortgelijk mechanisme van toepassing zijn? Bevestigt de zaak Mauro ten onrechte het beeld dat immigranten in principe een rechtvaardig welkom krijgen?
We herhalen het steeds: dit is het ‘schrijnende’ geval. Maar is dat wel zo? En zou het zo zijn dat kiezers nu gesterkt zijn in hun vertrouwen dat politici zich heus opwinden als er ‘echte’ misstanden zijn? Zou het zelfs kunnen dat de zaak Mauro voor dit doel uitgebuit wordt?
Misschien is dat te cynisch. Het kan zijn dat de aandacht voor Mauro organisaties als Vluchtelingenwerk en Amnesty helpt. Bijvoorbeeld bij hun strijd tegen onze gewoonte om asielzoekers zonder proces op te sluiten. En er zijn vast ook veel mensen die zich herkennen in de column van Bas Heijne over onze stijl van omgaan met immigranten (samengevat, de titel was ‘schaamte’). Toch zal het door mijn hoofd schieten, als Mauro toch mag blijven.
Is dit een dagje Disneyland?
Mama Blogs!
Reacties