In het ruim van een schip ligt een pakje met mijn adres erop. Daarin zit een boek met ergens in de titel “inner peace”. Ik heb dit zelf besteld en ik was niet dronken. Hoe goed het zelfhulpboek straks ook is, mijn innerlijke 25-jarige zal nog een tijd met haar kop tegen de muur blijven beuken. In 2012 zwicht ik waarschijnlijk ook nog eens voor de cursus Zingen met Lef en dan vrees ik dat zij in nachtmerries zal verschijnen, wanhopig roepend: “Wat is er met je gebeurd?”
Aan het eind van de vorige eeuw vroeg ik mijn vrienden om mij een ram voor mijn kop te geven als ik:
a. na mijn 30ste nog zou dansen in het openbaar
b. een creatieve cursus zou volgen om mezelf lekker te ontwikkelen
c. een aanzienlijk deel van mijn boekenkast uit zelfhulpboeken zou bestaan
d. alsnog spiritueel zou worden
Dankzij de Spiritest van Trouw weet ik dat ik qua puntje d nog redelijk op koers zit. Maar nu ik de Esta-gerechtigde leeftijd ruimschoots bereikt hebt, kan ik me ineens niet meer zo goed herinneren waarom a, b en c zo belangrijk waren. Of eigenlijk, ik weet het nog precies, maar ik houd me niet aan mijn afspraken. Voor een deel komt dat door dat gevoel van bevrijding, waar ik vrouwen van 40 altijd al over heb horen praten. Laatst was ik bijvoorbeeld bij een concert van Pete and the Pirates. De zanger vroeg het publiek om dichterbij het podium te komen. Daarmee bedoelde hij vast niet de herintredende moeders met handtassen. Maar who cares?
Helaas speelt er meer dan bevrijding of – vrij naar het nare motto van Stacey Rookhuizen – “overal schijt aan hebben”. Mijn creatieve geontwikkel, het oeverloze concertbezoek, dit geblog, het zijn volgens mij gewoon manifestaties van een naderende dames-midlifecrisis. Een crisis ja, inclusief strohalmen en slecht gekozen schuilplaatsen. Voorlopig wacht ik tot het schip met de oplossing uit Amerika er is, maar misschien is het effectiever als iemand mij snel even een ram voor mijn kop komt geven.
(Over dat inner peace-boek in 2012 meer. Mijn H riep al: “Inner peace? Nou, dat liekt mie wel wat vies.”)
Foto: sxc.hu
Mama Blogs!
Inner peace? Ie liekt wel niet wies! Ik gao ‘oe niet slaon! Bej mal?
Zeker niet na zo’n zelfreflecterende blog. Dat moet je ook helpen. Kop op!
Dank Bert. Da’s eigenlijk een geruststelling.
Wens je vooral heel veel plezier met de cursus Zingen met lef! Soms vraag ik me af of ze niet iets andere titels voor cursussen kunnen bedenken… Zo volgde ik ooit een cursus ‘zing je innerlijke stem’ of iets dergelijks. Help. Maar het was leuk!!! Ook iets te spiritueel en lief soms naar mijn smaak, maar over het geheel genomen heerlijk zingen.
Ha Wilma, beetje late reactie, maar ik denk dat je gelijk hebt. Dat zingen zal wel goed uitpakken
.
Ja, ik kan getuigen! Ik was ooit publiek bij Wilma’s weergaloze a capella optreden. Super stoer. Dus ik wacht de uitnodiging van jouw aanstaande optreden af, Heleen. Fijn je weer te lezen, had ik al tijdje niet meer gedaan. Klopt het dat er ‘sneeuwvlokjes’ over deze pagina rollen of moet ik alweer aan een nieuwe computer?
Oh jee, Chris, je hebt gelijk. Wie de f%#%$ heeft die sneeuwvlokken aangezet? En dank voor de getuigenverklaring. Ik moet dus gewoon die cursus doen. Groetjes!