Mentale rampoefening

20 Apr


In de jaren ’90 werkte ik heel kort in een lunchcafé waar alleen lesbische stellen en de chiquere zwerver kwamen. De zwervers zag ik vaak later op de dag in de kantine van de universiteitsbibliotheek, waar ze hardop lazen in Kierkegaard. Mijn zus kwam eens langs in het café en zei: ‘Het doet me een heel klein beetje aan Fawlty Towers denken.’ Ik kon namelijk wel – met glimlach – heel netjes de koffie en broodjes op tafel zetten, maar verder deed ik alles rennend, met rode wangen en veel pannengekletter.

De indrukwekkendste klant was de Britse A., die altijd koffie of een glas rode wijn bestelde. Wat het ook was, na een aantal slokken begon hij erbarmelijk te huilen. Geen zacht gesnik met de blik naar de tafel, maar echt janken met tranen. Ik bracht dan soms een glaasje water, maar meestal ging ik even naar de keuken. Mijn vriendin, die op andere dagen werkte, ging wel met hem praten en ze vertelde me dat hij zijn kinderen in Engeland niet meer mocht zien. Hij werd alsmaar overvallen door gedachten aan wat hij had gehad. Triest geval, concludeerden we, maar we moesten ook een beetje lachen om zo’n vreemde vogel in de lunchtent.

Lang dacht ik, als ik ooit aan lager wal en echt in de war geraak door het leven zelf, dan zal ik kluizenaar zijn. Zoals een buurtgenoot, die het licht uitdoet met Sint Maarten en nooit bezoek krijgt. De meeste mensen die ik ken zullen na grote rampspoed aan de drank gaan of gewoon noest doorleven, maar ik zou dus een beetje vervuilen en de gordijnen dichthouden. De vrouw die alles had, maar zich toen afsloot. Inmiddels weet ik dat dit wishful thinking was. Ik moet zorgen dat ik mijn hoofd erbij houd, want ik heb meer A. dan kluizenaar in me. Zelfs nu ik bijna alles nog heb, kan ik het ene moment vrolijk meebrullen met Blondie op de radio om vervolgens totaal onverwacht in huilen uit te barsten. Dit weekend in Parijs moest ik snikkend de übertoeristische Place du Têtre verlaten, denkend aan een oud schoolreisje.

Het is natuurlijk niet zo nuttig om na te denken over de vraag wat voor gek je mogelijk zult worden. En oneerlijk, omdat een melancholische aard en zware psychische problemen heel ver uit elkaar liggen. Ik zag A. waarschijnlijk toen het eigenlijk nog heel goed met hem ging.

Gezonder dan mijn mentale rampoefening is het lezen van boeken over mensen op de rand van diepe melancholie / jeugdsentiment en gekte. Eventueel kan ik dan in de beslotenheid van de slaapkamer een beetje snikken. Bijvoorbeeld bij Baby Storm van Wanda Reisel, Buzz Aldrin, Waar ben je gebleven van Johan Harstad of – net uit – Magnus van Arjen Lubach.

Advertenties

2 Reacties to “Mentale rampoefening”

  1. breieninpeking 20/04/2011 bij 11:52 #

    Van de koele meren des doods (F. van Eeden)is wat dat betreft ook een aanrader.

  2. mamaleest 20/04/2011 bij 12:02 #

    Dank voor leestip, breieninpeking!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: