Archief | Wat ik voorlees RSS feed for this section

Gewoon Harry

22 Mei

Thea Stilton 310x100Keetje B (7) leest mij voor uit zo’n boek met muizen en drukke typografie. Het thema: flamenco. Een van de personages heet Joaquin. Keetje blijft steken bij dat woord. Joaquin. “Dat is een Spaanse naam”, zeg ik en bedenk hoe Jennifer Lopez dit zou uitspreken: “Volgens mij zeg je whakien of zjwoahkien ofzo.” “Laat maar”, zegt Keetje B ongeduldig: “Als ik dat woord zie, denk ik gewoon: Harry.” Opgelost en doorgelezen.

Een paar maanden later ontdek ik dat Keetjes “denk gewoon: Harry”-truc een veel breder toepassingsgebied heeft dan het lezen van te moeilijke woorden. Bij Psychologie Magazine zit een boekje over Lichter Leven. Psycholoog Gijs Jansen adviseert daarin om bij piekeren een beetje afstand tot je gedachten te nemen. Je hoeft ze volgens hem niet weg te drukken, te negeren of relativeren. Gewoon ernaar kijken, accepteren dat ze er zijn. Hij stelt in het boekje ook voor om een gestalte te bedenken voor je verstand, bijvoorbeeld een gremlin. Een geschikte naam oppert hij ook: Harry.

Advertenties

Mijn kleine spookblog

23 Jan

Ik: “Je moet zelf even dat spook wegjagen, ik zit te lezen.”
Keetje B (3): “Spook, ga terug naar je eigen land!”

Zoon (5) vond bij de bieb een fijn, oud prentenboek. Het kleine spookje Laban van Inger en Lasser Sandberg. In Zweden kun je dekbedovertrekken en rugzakken van Laban kopen, maar hier is hij een vrij obscure kinderboekenheld. Of anti-held liever. Laban woont in een kasteel met zijn spokenouders en zijn zusje Labolina. ’s Avonds moet hij met zijn vader mee om de koninklijke familie de stuipen op het lijf te jagen. Wat ronddolen, met kettingen rammelen. Het kleine spookje vindt het eigenlijk allemaal veel te eng. En hard “BOE!” roepen kan hij helemaal niet. Zijn vader vindt hem een steeds grotere minkukel. Gelukkig ontdekt Laban dat er meer is dan een beetje rondspoken.
Ik ben geen fan van thematisch, pedagogisch verantwoord voorlezen (kindje potje, boekje over kindje potje), maar dit boek kwam echt precies op het goede moment. Sinds mijn kinderen Laban kennen, zijn spoken geen noemenswaardig issue meer in huis. Keetje B was af en toe een doodsbange peuter. Nu is ze een koelbloedig ghostbustertje.

Het boek is uitverkocht, maar misschien doet dit filmpje de truc ook:

Lussiknie

14 Apr

yoghurt310x100Het yoghurtbacchanaal op de foto is onderdeel van een doordachte filosofie voor de eetopvoeding. Wij doen ons best om totale desinteresse uit te stralen als het gaat om wat en hoe de kinderen eten. Ik denk in de supermarkt na over wat ze nodig hebben. Daarna ga ik er vanuit dat het goed komt. Luiheid, energiegebrek en egocentrisme helpen hierbij enorm. Om 18:00 wil ik praten met een groot mens. Als Zoon roept dat hij iets niet lekker vindt, zeg ik: “Prima, dan heb je vandaag een 1-hapsdag. Hoe was het op je werk, schat?”

Vaak sla ik door naar pure laksheid. Dan verzandt het eten in smeerlapperij met ingrediënten. Laatst riep Zoon: “Mama, je moet haar kop er maar af trekken”, toen zijn zusje weer eens ongestoord met yoghurt had gesmeerd. De TripTrap heb ik net uit pure wanhoop onder de douche meegenomen. Collateral damage bij een verder uitstekende strategie (n=2). Want, mijn kinderen zijn gemakkelijke eters. Denk ik.

Niet over eten, maar wel prima boekje voor smerige dreumesen: Het kliederboek van kleine Leon van Linne Bie (haar site is alleen te doen zonder geluid, vanwege Elly&Rikkert-vibe. Ik zal Leon nooit meer met hetzelfde enthousiasme kunnen lezen)

Maximonsterfilm

8 Apr

trailer
Sesamstraat zit volgens meneer Aart in de penarie, maar er is gelukkig ook goed nieuws op het Bewegend Beeld voor Kinderen-front. Maurice Sendaks prachtige klassieker Max en de Maximonsters (1963!) is verfilmd door Spike Jonze (Adaptation, videoclips van oa Sonic Youth). Veelbelovende trailer. Net als Sesamstraat is Max en de Maximonsters fijn voor kinderen en ouders. De fantasie van Max, een bozig gastje dat wegdroomt en afreist naar de Maximonsters, is prachtig uitgewerkt. De monsters zien er eng genoeg uit om spannend te zijn. Door de  combinatie met de onverschrokken Max leveren ze geen angstdromen op. Integendeel. Max is totaal niet bang en schopt het tot koning van de wildebrassen. Dat inspireert lezer en voorlezer om onbevangen wat raars te doen. Zeker nu de lente in de lucht hangt, goed leesvoer dus.

De film,  Where the wild things are, komt pas in de herfst in de bioscoop.

(Still: trailer Where The Wild Things Are, Warner Bros)

Foto’s en de dreumes

27 Feb

Mijn dochter is het type lezer ‘ik heb al een boek’. Van 24 september tot 13 februari hebben wij haar elke avond hetzelfde boek voorgelezen. Of voorgelezen, voorgehouden eigenlijk. Het is namelijk een groot boek met allemaal foto’s, getiteld: Mijn eerste 100 kleuren, vormen, woorden. Toen we het op 24 september voor haar eerste verjaardag kregen, leek het me vrij hysterisch voor een dreumes. 18 foto’s op een pagina, waar moet je dan kijken? Voor mijn dochter was dat simpel: naar het hondje natuurlijk. En, na een flink aantal dagen voeg je daar het plaatje van de banaan aan toe. Gewoon vingertje erbij, rustig kijken en je niet laten afleiden door de plastic bootjes, buggy’s, badeendjes en lachende kindjes eromheen. Ik deed een paar vruchteloze pogingen haar  interesse te wekken voor Boe zegt de Koe van Dick Bruna, maar ze wilde gewoon haar verjaardagsboek lezen, klaar.  

Na die eindeloze herhaling, begon ze er ook nog eens van te praten. Het is ongelooflijk vind ik, maar net als mijn zoon begint ze met woordjes zeggen tegen zo’n fotoboek. Wat is dat met (mijn) baby’s/dreumessen en foto’s?  Zou ze de koe uit Boe zegt de Koe gewoon eerst helemaal niet herkend hebben en daarom de voorkeur geven aan foto’s van echte dieren? Sinds 13 februari vindt ze Bruna namelijk wel leuk. Zou ze nu pas toe zijn aan illustraties? Wat ziet zo’n klein kindje eigenlijk, wat kan het plaatsen? En: zouden we nu ook tot medio juli vastzitten aan Boe zegt de koe?

Lieve boekjes over mama

19 Feb

Zoon is afgelopen weekend 4 geworden. Er gebeurde veel, te veel. Familie, vrienden en buren op bezoek en dan nog een feestje met kindjes van de crèche. Hij wordt groot. De cadeau’s ook. Brandweerwagens, een hijskraan en een grote vuilnisauto. Nu is hij moe. En klein. Hij kruipt op schoot en wil het poezelige peuterboekje Allemaal Samen van Anita Jeram lezen. Over mama konijn en haar drie kleintjes: konijntje, eendenkuiken en meisje muis (‘en al lijkt ze niet op een konijntje, toch is ze mama’s derde kleintje’).

Binnenkort wil hij dit soort boekjes misschien niet meer lezen. Over warme, zachte mama’s. Met wie je liedjes zingt en daarbij hard met je voeten stampt. Grote ezelmama’s en kangaroemama’s van wie het maar moeilijk afscheid nemen is. Prentenboekenschrijvers vallen kinderen, zo lijkt het, totaal niet meer lastig met het doorbreken van rollenpatronen en andere maatschappelijke zaken, zoals in mijn jeugd. In die boeken stofzuigen de vaders, werken de moeders en zijn meneren in pakken vervelend. Nu hoeft dat allemaal niet meer. Zelfs jaren ’80 kinderboekenheld Burny Bos is inmiddels om. Zijn recentere creaties: Ot Jan Dikkie en Knofje, hebben zorgende moeders en stoere, werkende vaders. Aanvankelijk moest ik daaraan wennen. Mama als zachte kracht, zo ben ik niet opgevoed… Maar: veel van die boekjes zijn prachtig en, eerlijk is eerlijk, mama is gewoon ook nogal een ding voor een peuter. De al te kleffe I Love Mommylit, zonder twist, veto ik toch maar wel. De heerlijke, oneindige reeks bijzondere boekjes met zachte mama’s blijven natuurlijk. Die ga ik straks aan mijn dochter voorlezen. En daarna, hup met de hijskraan van grote broer spelen.

Cadeautip…voor wie?

24 Nov

Terwijl ik laatst in de Bruna covers stond te lezen, ging Zoon op zoek naar Bob de Bouwer stickerboeken en andere prachtige ongein. Hij zag een Zandkasteel boek en leunde zo ver voorover, dat hij een groot ezelsoor maakte in zo’n doeboek met kleurplaten etcetera. Ik kocht het maar, hoewel ik na het vorige “Sesamstraat Zomerdoeboek” had besloten dit genre te vermijden. Het is wel leuk om samen te puzzelen en kleuren, maar eigenlijk heb je daar, zeker met kleine peuters, geen boek bij nodig. Bij ons verdwijnt zo´n boek in elk geval te snel half volgekrast en stukgeknipt tussen de andere speelbrokstukken.

Maar goed, dit boek is écht een aanrader. Voor kinderen en voorlezers. Ben ontzettend blij dat Zoon me dwong tot aankoop. Het Speel&Lees Kinderboeken doeboek van Bas Maliepaard (oa kinderboekenrecensent bij Trouw) staat vol met puzzels , kleurplaten en verhalen. Bijzonder is dat helden als Kikker, Kleine Ezel, Rupsje Nooitgenoeg en Monkie de hoofdrolspelers zijn van dit alles. Zoon roept bij elke bladzijde ongeveer “die hebben wij ook!!!”. Dit vergroot absoluut zijn motivatie om ook daadwerkelijk iets te doen met het boek. Ook het verhaal over Robin van Sjoerd Kuyper is fijn. Robin kenden wij nog niet, maar inmiddels is Zoon fan. Bovendien staan achterin het boek voorleestips voor ouders en, heel handig, recensies van prentenboeken. Alle boeken die wij kennen, zijn raak beschreven. De boeken die we niet kennen, gaan we zeker eens bekijken in de bibliotheek. Allebei blij dus. Check www.speelenlees.nl om het boek te bestellen of de boekentips te zien.